Muzyka danego kraju stanowi wyróżniający składnik jego kultury, a także w szerszym pojęciu, całej społeczności. Dlatego też słowo używane do opisania czynności związanej z wykonywaniem muzyki również powinno być charakterystyczne. Stąd, na przykład subtelni Włosi “dzwonią” na instrumentach (Suonare uno strumento). Z kolei Francuzi, Niemcy oraz Anglicy maja zabawny zwyczaj “grać” gdy poświęcają czas muzyce: (jouer un instrument, ein Instrument spielen, to play instrument)

Natomiast nieco bardziej szorstcy i prości Hiszpanie, Portugalczycy oraz Katalończycy “pukają” w instrument (tocar un istrumento, tocar o instrumento, tocar un instrument). Obserwujemy jak czasownik ten w miarę przesuwania się w głąb Półwyspu Iberyjskiego traci swoją wyrafinowaną formę. Czy można znaleźć jeszcze mniej harmonijny wyraz określający tworzenie muzyki? Owszem, choć to zadziwiające, ale tak. Mianowicie w Kraju Basków w instrument muzyczny “uderza” się, lub wręcz “wali”. (instrument jo)