Kot jest ulubionym zwierzęciem Europejczyków. Francuzi, gdy są przeziębieni mają kota w gardle [un chat dans la gorge], podczas gdy ich angielscy sąsiedzi wolą tam mieć żabę [to have a frog in one’s throat]. Niemcy mają kota dzień po zbyt mocno nakrapianej alkoholem imprezie, a trudna sytuacja jest dla nich kocim nieszczęściem [Katzenjammer]. Gdy ich wysiłki do niczego nie prowadzą, Teutoni narzekają, że to wszystko było dla kota [Das war alles für die Katz].

Nasz domowy kot potrafi też być złowrogim zwierzęciem, pod warunkiem że jest czarny. Wtedy to przyciąga nieszczęście zarówno we Francji, jak i w Hiszpanii. Łączy się go też czasem z cierpieniem, Kot o dziewięciu ogonach to narzędzie tortur stosowane zwłaszcza na statkach. Dziewięć sznurków wykończonych żelazem ma jedną nazwę w wielu krajach: jest to gato de nueve cola w Hiszpanii i neunschwänzige Katz za Odrą. Anglicy nawet go zinstytucjonalizowali: cat o’ nine taili jest jedną z kar w brytyjskiej armii.

Francuzi są najbardziej zwariowani na punkcie swoich kocurów. Nie zdziwcie się, jeśli jeden z nich na wasze pytanie odpowie, że oddał kotu język [donner sa langue au chat]. Będzie to oznaczać, że nie umie na nie odpowiedzieć. Jeśli ma inne koty do bicia [avoir d’autres chats à fouetter], nie nalegajcie, bo ma coś innego do roboty. A jeśli stwierdza, że chce nazwać kota kotem [appeler un chat un chat] zamierza wam udzielić szokująco szczerej odpowiedzi.