Ikony Movidy

Artykuł opublikowany 26 kwietnia 2007
opublikowano w społeczności
Artykuł opublikowany 26 kwietnia 2007

Z przykrością stwierdzam, że ten artykuł nie został jeszcze poddany edycji i nie jest jeszcze opublikowany w żadnej grupie.

"Jeśli to pamiętasz, to znaczy, że Cię tam nie było" - to hasło przewodnie wystawy "la Movida" prezentującej ruch Movida madrileña.

Fabio McNamara (Foto: Lunwerg Editores)Przyjrzyjmy się artystom - ikonom tej epoki. Ich styl charakteryzuje się raczej łamaniem zasad a nie dążeniem do przemian. To bardziej ekstrawagancja niż odmienność. Nowy sposób pojmowania życia prezentowany hiszpańskiemu społeczeństwu po 36. latach dyktatury Franco. Okres odważnych i niepokojących form artystycznych nierozłącznie związanych z mocnym makijażem, narkotykami, seksem, perwersją i ciągłą zabawą. Movida madrileña symbolizuje alternatywny boom artystyczny, który całkowicie odmienił oblicze kina, muzyki i malarstwa wciąż purytańskiej Hiszpanii.

Fabio McNamara: królowa Movidy

"Jeśli w 2006 roku zaskakuje was widok mężczyzny w butach na obcasach, to wyobraźcie sobie, jak reagowali ludzie na początku lat osiemdziesiątych". To słowa z książki Dios Salve a la Movida (Boże, chroń Movidę) Silvi Grijalby, opisujące Fabia de Miguela, znanego jako Fabio McNamara lub po prostu "Fanny".

Aktor, malarz i piosenkarz, McNamara był jednym z głównych bohaterów madryckiego ruchu. Urodzony w 1957 w Madrycie był współpracownikiem artystycznym reżysera Pedro Almodóvara w duecie muzycznym Almodóvar & McNamara. Miał także swój w pierwszych filmach znanego reżysera. Jednak przede wszystkim został zapamiętany jako prawdziwa królowa madryckiej fiesty w latach osiemdziesiątych.

Wielu Hiszpanów nie było przygotowanych na tę zmianę. W 1981, na Plaza de Las Ventas, Fabio ubrany w strój flamenco przedstawiał na festiwalu heavy metalowym grupę "Alaska y los Pegamoides". W odpowiedzi publiczność zaczęła rzucać w jego stronę zarówno wyzwiskami jak i butelkami. "Jesteś gwiazdą", powiedział Andy Warhol, by zachęcić go do kontynuowania kariery.

Alaska (Foto: El Mambo Taxi/ Flickr)Dzisiaj Fabio McNamara uważany jest za wielkiego zapomnianego madryckiego ruchu. Wciąż aktywny, nadal jest wszechstronnym artystą i należy do zespołu Sarassas Music (slangowe określenie muzyki gejowskiej), z którym wydał w 2006 roku swoją ostatnią płytę, Mariclones (Klony Queer). Jakie jest jego zdanie na temat głównych bohaterów tej epoki? "Ci, którzy brali udział w rewolucji stali się bogaci, sławni i strasznie nudni".

Olvido Gara: muza Movidy

W filmie Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón (Pepi, Luci, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy), Olvido Gara wciela się w rolę młodej artystki, która za sprawą "złotego deszczu" staje się obsesją pewnej kury domowej zdradzającej tendencje sadomasochistyczne. Ta scena utkwiła na zawsze w pamięci wielu Hiszpanów. Olvido Gara, bardziej znana jako Alaska, była złotym dzieckiem tego ruchu a później została uznana za jego muzę.

Urodziła się w Meksyku w 1963 roku. W wieku 14 lat zaczęła wspólnie z przyjaciółmi wydawać amatorskie czasopismo punk La Liviandad del Imperdible (Lekkość Agrafki). Już rok później należy do zespołu Kaka de Luxe, który jest grupą osób nie potrafiących śpiewać ani grać na jakimkolwiek instrumencie. Ten projekt nie trwa długo i stamtąd Olvido przechodzi do Alaska y los Pegamoides.

Pokolenie dzieci lat 80. pamięta Alaskę jako ubraną w stylu gotyckim prezenterkę programu dziecięcego La Bola de Cristal (Kryształowa Kula) nadawanego przez Telewizję Hiszpańską.

Alaska to artystka, która obok Almodovara najlepiej potrafiła się odnaleźć w hiszpańskiej rzeczywistości artystycznej rewolucji. Jest wokalistką zespołu electro-pop Fangoria, który tworzy razem z kompozytorem Nacho Canut. Ich ostatni krążek El extrano viaje (Dziwna podróż, 2006) znalazł się na drugim miejscu na listach sprzedaży hiszpańskich płyt.

Pedro Almodovar (Foto: Pablo Perez Minguez, taken by Inthesity/ Flickr)Jest uważana za ikonę wielu ruchów (np. ruchu gejowskiego w Hiszpanii) a szacunek innych zdobyła sobie dzięki umiejętności dobrego argumentowania swoich opinii. Ostatnio doszło do starcia pomiędzy gwiazdą i SGAE (Związek Hiszpańskich Autorów i Wydawców) w związku z problematyczną kwestią praw autorskich. Alaska oświadczyła, że wysokie ceny płyt mogą być jedną z przyczyn zjawiska "top manta" (sprzedaż pirackich płyt CD i DVD na ulicach).

Pedro Almodóvar: król Movidy

Reżyser i twórca scenariuszy pochodzący z regionu La Mancha urodził się w 1951 r. w Calzada de Calatrava (prowincja Ciudad Real). Międzynarodową sławę zdobył w chwili, gdy Penelope Cruz wydała z siebie okrzyk "Pedrooooooo", po otworzeniu koperty z werdyktem na ceremonii rozdania Oskarów w 2000 roku. Właśnie wtedy Almodóvar otrzymał swoją pierwszą statuetkę za film Wszystko o mojej matce (w kategorii najlepszy film nie anglojęzyczny). Trzy lata później jego następny film, Porozmawiaj z nią, zdobył kolejnego Oskara za najlepszy scenariusz oryginalny.

Jednak początki reżysera nie były tak piękne. W połowie lat 70. pracował jako urzędnik w firmie Telefónica (Międzynarodowa Spółka Telekomunikacji w Hiszpanii), aby zdobyć pieniądze na kręcenie filmów krótkometrażowych. Mimo że był starszy niż reszta członków Movidy, szybko odnalazł strategię sterowania zespołem.

"Nazwę go Lucyfer, nauczę krytykować, nauczę jak żyć z prostytucji, nauczę go kochać. Tak, będę mamą!". To słowa piosenki Voy a ser mama (Wkrótce zostanę mamą) grupy punk-glam-rock Almodóvar & McNamara, która starała się wcielać w życie idee kiczu i parodii propagowane przez ruch madrycki.

Zaczyna pisać dla magazynu Luna pod pseudonimem "Patty Diphusa". Oprócz współpracy z innymi mediami takimi jak magazyn El Cibora czy lewicowy dziennik El Pais i Diario 16. Jego pierwszy film Folle, folle, fólleme... Tim(Pieprz, pieprz, pieprz mnie... Tim 1978) odzwierciedla najbardziej agresywną epokę jego twórczości. Potem kręci swój pierwszy film długometrażowy Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón (Pepi, Luci, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy 1980) i tak zaczyna się długi łańcuch jego sukcesów: Laberinto de pasiones (Labirynt namiętności, 1982), Entre tinieblas (Pośród ciemności 1983) i Qué he hecho yo para merecer esto?! (Czym sobie na to zasłużyłam?! 1984).

Twórczość Almodóvara z tego okresu doskonale odzwierciedla etap radykalnej pop-rewolucji hiszpańskiej sceny artystycznej.

Podziękowania dla Alberta Salaricha