Radykalne rzodkiewki

Artykuł opublikowany 19 stycznia 2006
opublikowano w społeczności
Artykuł opublikowany 19 stycznia 2006

Z przykrością stwierdzam, że ten artykuł nie został jeszcze poddany edycji i nie jest jeszcze opublikowany w żadnej grupie.

Nie jest proste wytłumaczenie Brytyjczykowi, że pacyfista Gandhi jest ikoną włoskiej Partii Radykalnej. Od czasów ataków 11 września w Wielkiej Brytanii słowo „radykał” stało się synonimem radykalizmu islamskiego, reprezentowanego przez takich terrorystów jak Al Zarqawi czy Bin Laden. Bezpowrotnie straciło swoje znaczenie dziewiętnastowieczne wspomnienie reformującej klasy średniej Partii Radykalnej, czy też skojarzenie z włoskimi radykałami i ich zmaganiami przez ponad ostatnich 50 lat o prawa obywatelskie i reguły prawne, kojarzonych z ucieleśnieniem partii bez przemocy. Podobnie jest we Francji, gdzie radykałowie mają tendencję do pozyskania części społeczeństwa: centro-lewicy i centro-prawicy, bez faktycznego bycia w politycznym centrum. Tak więc w Paryżu radykałowie będą zdubbingowanymi rzodkiewkami: czerwone na zewnątrz (jak komuniści), białe w środku (jak centro-prawica), najlepiej zanurzone w stopionym maśle. Istnieje tylko jedno znaczenie, w którym słowo „radykalny” spełnia warunki Rzymu, Londynu i Paryża: według lekarzy to wolne rodniki (free radicals), które są dla nas szkodliwe i występują wśród innych przyczyn raka. Ale nawet żaden z ludzi takich jak Ghandi czy Bin Laden nie umiera z rąk wolnych rodników.